Nie almal hoef van my te hou nie.

Bl9VWj1CUAI2T4h

Ek het myself nog nooit as ‘n people pleaser gesien nie, maar dis nie ‘n lekker gevoel as jy deur die skinderstories moet hoor hoe ‘n moeilike mens jy is nie (ek dink die woord wat gebruik is om my te beskryf was kak…).

Vir ‘n paar dae het die gedagtes in my kop gemaal, ek het gewonder wat presies ek dan nou so verkeerd gedoen het dat ek die agter-af-skinderpraatjies verdien het.

Ek het selfs gewonder of dit waar is.

En toe besef ek: Dit is, vir daardie persone, die waarheid. En dit is reg so.

Wat ander mense van  my dink het tog eintlik niks met my uit te waai nie…

My lewe lank het ek al die kuns bemeester van ‘n voel-fokol-houding, en dis gewoonlik ons wat die meeste insecurities wegsteek.

Dit het my 32 jaar (‘n paar vetrolle, lagplooie, fronsplooie en krom tone) geneem om uiteindelik te besef dat almal nie van my gaan hou nie, en dat dit okay is.

Dat daar mense is wat my (baie naby aan) haat. En dis fine.

Daar is mense wat nie van my hou nie omdat ek te eerlik, uitgesproke en (soms) tewerig is.

Daar is ander wat dink ek is te loud, ongeskik en my menings is te sterk.

Ek lag te veel, praat te veel, vloek te veel.

Ek is te wit, te liberaal of nie liberaal genoeg nie, te gelowig of nie gelowig genoeg nie.

Ek is nie suksevol genoeg nie, ek is nie mooi  genoeg nie, nie maer genoeg nie.

Ek is te emosioneel en ek is te onemosioneel.

Ek is te sterk. Ek is te swak. Te veel van hierdie en te min van daardie.

Ek neem kennis.

Ek is deeglik bewus van my swakpunte.

Julle hou nie van my nie weens verskeie redes.

En uiteindelik weet nou ek : dit is in die haak.

Nie almal hoef van my te hou nie.

Ek reken dis menslik om te wil hê ander moet van jou hou.

Maar dis ook menslik om nie van almal te hou nie.

Dis so ingewikkeld en so eenvoudig soos dit.

Ek gaan nie verander net om hierdie mense wat nie van my hou nie, se opinie oor my te probeer verander nie. Ek gaan nie. Ek kan nie.  Ek wil nie.

Ek wil eiesoortig wees en my Hanri-wees behou.

Die oomblik toe ek besef het dis okay as nie almal van my hou nie het daar ‘n paar dinge gebeur.

  1. Dit was dadelik vir my makliker om eg te wees met myself (in Engels klink dit beter… be true to myself). Ek tree nie op vir ‘n gehoor van kritici nie, hierdie is my lewe en my maniertjies. Dit maak my wie ek is en ek wéét wie ek is.
  2. Dit gee vir my die mag om nee te sê. As iemand minder van my hou omdat ek verkies om nie op ‘n skoolaand jolig te verkeer nie, dan is dit okay. As ek nie saam met jou skreeuende kroos wil uithang nie, en dit veroorsaak dat jy minder van my hou, is dit ook okay. And so on and so forth.
  3. Ek is gemakliker met wie ek is. Ek hoef nie te maak of ek iets anders is net omdat ek wil hê iemand moet van my hou nie. As ek die moer is in, dan sê ek so. As ek nie saamstem nie, dan sê ek so. En as ek dink jy is aaklig, gaan dit op my gesig geskryf staan, al sê ek niks.

         My face needs deliverance.

  1. Om nie om te gee wat ander van my dink nie, gee vir my ook meer vryheid om deernis met ander te hê en te toon. Maak nie saak of die mense om my dink iemand verdien my deernis nie.
  2. My tyd word baie meer produktief bestee. Eerder as om heeldag te tob oor “hoe kak ek is”, kan ek nou aan dinge ding wat my aandag verdien. Ek mors ook nie tyd om ander te beïndruk nie.
  3. Ek glimlag meer. Dalk omdat ek weet hoe fake sekere mense is en omdat hulle nie weet dat ek weet nie. Dalk omdat ek in die algemeen net gelukkiger voel omdat ek besef het dis fine as nie almal van my hou.

Nie almal hou van my nie. Maar raai wat, nie almal is belangrik vir my nie en om eerlik te wees, ek hou ook nie van almal nie.

Ek het iewers gelees dat jy ‘n oraait mens is as 85% van die mense wat jy teekom van jou hou.

Ek weet nie of ek heeltemal daar is nie, maar ek reken ek het genoeg mense in my lewe wat wel van my hou.

En die res? Hulle kan my emosionele eiers suig.

Advertisements

Grilgatte en gewoontes

when-i-see-all-my-weird-habits-rub-off-on-my-friends-123803

Soos almal wat my blog lees teen die tyd al (hopelik) weet: is ek in ’n verhouding.

Yup. Al vir meer as ’n jaar met dieselfde (wonderlike, obviously) man.

En in die jaar het ek baie van myself geleer.

Nie noodwendig omdat hy dit uitlug nie (hoewel hy dit soms ook doen), maar ook omdat iemand wat vir 30 jaar chronies enkellopend was nie juis ag slaan op hulle gewoontes nie.

En aan vreemde gewoontes het ek nie ’n tekort nie.

Maar as jy baie tyd saam met iemand bestee word hulle blootgestel aan die gewoontes en mag hulle dalk sien dat jy eintlik ’n grilgat is.

Die idee vir dié bloginskrywing het so rukkie terug by my pos gevat toe ek op die bank sit en eet… in my nagklere… met my voete altwee op die bank.

“Wat doen jy?” My minnaar staan in die kombuis en staar na my.

Ek voel soos ’n kind wat op heterdaad betrap is terwyl ek besig is met kattekwaad.

Ek kyk af en besef dat ek die rooiworsie eet.

Nie eet soos wat ander mense eet nie, maar op my eie manier eet.

Dit beteken die “velletjie” op elke sy van die worsie word met my voortande afgeknaag. Dit laat die rooiwors misvormd en amper naak voorkom…

En dan vat ek klomp klein happies tot my kieste volgestop van die rooiwors is.

Nooit het ek eers twee keer hieroor gedink nie – tot iemand vir my gekyk het terwyl ek dit doen.

En kom paastyd gaan hy dieselfde sien met elke paaseier wat ek in die hande kry.

En toe die kwik net duskant die hel gedraai het en ek die waaier op ons wil sit, besef ek dat daar nog ’n gewoonte is.

Die hoop klere op my spieëlkasstoeltjie.

Dis te vuil vir die kas, te skoon vir die was, so dit eindig op die stoel.

En toe op die grond want die waaier moet op die stoel.

En ek het skaamteloos die volgende oggend daai einste bra van die vloer af opgetel en aangetrek…

Dit nadat ek my nagrok uitgetrek het.

 

Ja, jy lees reg, ’n nagrok.

Nie ’n stywe, sexy ene van kant nie.

Nee, daai soort rol op om jou middellyf en laat jou boude soos uitgerysde boerbrode die volgende oggend uitsteek terwyl ’n tepel ook sy verskyning maak deur die loop van die nag.

Nee dankie.

Ek praat van ‘n propperse nagrok. Een wat soos ’n baie groot T-hemp lyk, maar langer is en hase op het en wie se teikenmark tien teen een ou tannies is.

My minaar verwys daarna as “jou groen lap”. Want dis vormloos en lelik, maar dit voel soos liefde.

Dan is daar inkopies. Ek het jare laas ‘n inkopie-lys gemaak. En ek is veronderstel om dit te doen. Want ek gaan altyd om een item te koop. Dan los ek die trollie of die mandjie. Tien minute later stap ek soos ‘n wafferse akrobaat na die kasregister met 4 blikkies opgestapel bo-op ‘n brood en ‘n pak skyfies wat ek tussen my tande vasbyt en ‘n toiletrol onder die arm.

Net om by die huis te kom en te sien daar is reeds 100 toiletrolle.

En dan te besef dit wat ek eintlik moes koop het op die winkelrak agter gebly.

Daar is min dinge so lekker soos om langs ’n geliefde wakker te word nie.

Behalwe vir die feit dat ek soos ‘n nagmerrie lyk as ek wakker word.

My enigste drie hare staan in sewe rigtings, ek het ernstige poepoog en my asem ruik asof ek deur die nag aan die toon van ’n lyk gesuig het.

Boonop is ek beneuk.

Maar wat die wakker word lekker maak is as die minnaar eerste wakker word en ek daarom wakker word met die reuk van koffie wat die monster onmiddelik meer mens maak.

Ek kan nie mens as ek nie eers koffie nie.

Ek is letterlik nie mens nie. Ek grom en brul en kreun en kerm. Tot ek die eerste sluk koffie gevat het. Dan is alles beter.

Mens sou dink as vrou van oor die 30 (meer as 365 jaar oor dit) sou ek weet om my yskas vol lekernye te hou. Ek weet, maar ek doen dit nie.

Daar is klomp random goed daar binne (ek kan nie bevestig of ontken dat dit groen word nie) en die laai is waarheen komkommers gaan om vrot te word.

Tog is my yskas ‘n toonbeeld van volwasse wees elke nou en dan.

En met nou en dan bedoel ek as my ma kom kuier.

Die minnaar het lekker in sy mou gelag toe hy sien hoe my ma stapels vol gevriesde maaltye wat sy met liefde gemaak het uitpak.

Ek oefen, nie soveel omdat ek wil mooi wees of maer wees nie.

Maar omdat ek ook ‘n depressie-monster is as ek dit nie doen nie.

Tog hoop ek dat die mooi en maer saam sal kom.

Daarom is ek elke keer telleurgesteld as ek na 5 squats in die spieël kyk en my boude lyk soos vetkoekdeeg eerder as soos staal.

Ek wil nie eers weet wat deur die minnaar se gedagtes gaan elke keer as hy moet “voel hoe styf is my maagspiere is” nie.

En daar is nie veel spiere nie.

Daar is ‘n rol.

Maar hy speel saam en maak elke keer asof ek ‘n kragkoei is en ek waardeer hom vir die genade.

Ook het ek onlangs (soos die ou tannie in my hart) die vreugde van Dischem-skoene ontdek.

I shit you not.

Ek en my bejaarde moeder koop nou by dieselfde plek skoene. En ek dra dit skaamteloos en giggel vir die jonges wat soos pasgebore kalfies op hulle hakke probeer beweeg.

En die minnaar het ook daaroor gegiggel – maar darem keel skoongemaak en verduidelik dat hy verstaan.

Wat hy nie kan verstaan nie, is hoe baie ek vir oksels gril. Armholtes. Armpitte. Noem dit wat jy wil.

Dis vir my die aakligste deel van die liggaam met geen ander doel as sweet en hare groei nie.

Ek wil ‘n paniekaaval kry as iemand nader kom om my te druk en hulle is langer as ek. Want ek sien daai sweetkol nader kom en ek wil hol.

Hierdie grilgat-gewoonte verskaf vir die minnaar wel genot.

Veral as ek my lê probeer kry en hy druk sy vinger daarin.

Dis ook die maklikste manier om ‘n onderwerp te verander.

‘n Paar ander gewoontes waarvan ek deeglik bewus geword het (of bewus gemaak is) oor die afgelope jaar:

Die baba-poeier wat ek tussen my bo-bene gooi om die gevreesde chub-rub te voorkom.

Die aantal kere wat ek Vaseline op my lippe smeer.

Die feit dat ek elke dag (soms 2 keer per dag_ van my kroon tot my toon met baba-room smeer.

En dan my pote weer smeer as ek in die kooi klim.

Ek gooi eers melk by my koffie en dan warm water.

Ek noem my binne-been-vet ‘n “privaat-frikkadel”.

Ek het steeds ‘n vrees vir die groen-enkel-gryper en daarom moet my bed tot teen die grond kom en geen spasie hê vir iemand om daar weg te kruip nie.

Ek het regtig baie cheese grillers. En cheese griller pies.

Ek drink meer water as die deursnee mens.

Ek luister slaapstories. Soos ‘n 10-jarige.

My onderlip doen snaakse goed (soos word langer, korter of gebyt) as ek konsentreer.

Ek kan enige baba laat glimlag en/of slaap.

Honde en katte sal altyd by my kom sit.

Ek gril nie vir bloed nie. Ook nie harsings of derms nie. Maar snot. Ek kan nie cope met snot nie.

Hier is die verkorte weergawe van al die dinge wat van my ‘n grilgat maak.

Daarom gee ek ‘n shout out vir my minnaar wat al vir ‘n jaar daarmee uithou.

En ook vir my ouers en sibbe wat dit vir 18 jaar gesien het en vir my lief gebly het.

 

Foto: memeguy.com

Ek was Hanri Wondergem vir SAUK Nuus

collagefd_s

Augustus 2018 is ‘n winderige maand, in die Goudstad is daar vier seisoene in ‘n dag, die bome staan kaal en die stof laat alles asvaal lyk. Dis in die meeste opsigte net nog ‘n Augustus soos die 31 ander wat ek al beleef (en gehaat) het. Maar wat hierdie Augustus anders maak, is dat dit die laaste maand is wat ek in diens van die openbare uitsaaier staan.

Ek moet self daai laaste sin meer as een keer lees, al het ek hom self geskryf. Want na so ampertjies ses jaar, een tiende van ‘n Krugerrand, snot, trane, spanning, pret, plesier, mikrofone, vreemde luisteraars en vreemder kollegas roep ek die SAUK vaarwel.

‘n Nuwe uitdaging wag op my. Dis vreesaanjaend, angswekkend, bekotsingswaardig en soveel meer – maar soos my huidige baas vir my sê (nadat sy gesig eers wit en toe rooi en toe pers geword het met die nuus van my bedanking): “There is no growth in a comfort zone.”

Maar genade, dit word ‘n comfort zone geroep vir ‘n rede. Dis gemaklik. Maar ek sal die gemak (en genadiglik die vroegskof) vir eers laat staan. Want groei moet ek groei. Maar nie voordat ek eers dankie gesê het nie.

‘n Wyse mens (soos gewoonlik is dit my ma) seg altyd: “Oral waar daar mense is, is daar maar ‘n hopie stront.” En in die nuuskantoor is daar nie ‘n hopie stront nie, dis sommer ‘n berg kak met ‘n rioolrivier. Maar die hemele hoor my, vir die klomp mal mense is ek so lief en by die “poefplaas” (dis die mooi weergawe, aanvaklik was daar ‘n “s” waar die “f” staan) het ek meer as baie geleer.

Dieselfde kollega wat my eenmaal met ‘n pak batterye gegooi het, het my later geleer van verdraagsaam wees, geduld he en luister om te hoor, nie om te antwoord nie.

Die kollega wat my al mal gemaak het met die daaglikse aanval op haar sleutelbord en vrees vir tegnologie, het my al opgebeur met ‘n bad-bederf op die dae wat ek dit die nodigste gehad het.

Daar was onvanpaste oomblike, soos toe ek en ‘n kollega besluit het om ‘n voorbladfoto vir die sexual harassment handleiding te neem, gevolg deur ‘n dronk aand waarin die einste kollega sy diepste seer kon deel – weg van die onvanpaste grappe.

Daar was vele buite uistendings waarby ‘n kollega saam met my gelag het omdat ons niks weet van kwaliteit whiskey nie, ons het eers vriendinne en toe vrienginne geword.

Daar was ‘n bekgeveg wat (volgens ooggetuies) gedreig het om bloedvergieting te word, maar ‘n drukkie die volgende dag en daarna gereelde boodskappe wat oorstroom van omgee.

Daar was die kollega wat nooit met my gepraat het nie, maar onlangs begin het om my skouer ‘n bemoedigende drukkie te gee – en ek weet nou nog nie of die einste kollega eers weet hoe baie haar skouerdrukkie op my donker dae beteken nie.

Een kollega het onlangs eers by die span aangesluit, maar dadelik vir my ‘n “mammie” geword wat verstaan as ek my kuite pof en deel as haar eie gat op ‘n krul trek.

Daar is die kollega wat my al vir jare “’n bier” skuld, en jaarliks die skuld so bietjie minder en dan weer bietjie meer maak – en dan ook altyd reg staan met raad as ek karprobleme en kopkrappers het.

Daar is ‘n kollega wat my so baie leer, sonder dat hy dit besef, omdat hy soos roepman vreemd is, maar die wysheid van die oudste uil in die donker woud van sy denke dra.

Daar is ‘n kollega wat my hartsnare roer maak met die kwesbaarheid van sy eie hart en dan laat skaterlag met sy lekkerbekmanier van stories vertel.

Ek word elke dag herinner dat mens vir ander mense ‘n plekkie in die son moet gun. Een van die kollegas se laggende gesig is elke dag vir my ‘n reminder dat ek op die aarbol is om klippe uit ander se pad te rol.

Daar is die aanvanklike kantoor-baba wat voor my ontwikkel het in ‘n puik joernalis en mooie vroumens, wat nie ‘n bose-haar op haar hoof het nie.

Ek het gesien hoe ‘n ander kollega van ‘n kind na ‘n vrou ontwikkel met die geboorte van haar seuntjie en hoe dapper ‘n enkelma kan wees.

Ek het ure se stories oor koekbak en kospryse en die geskiedenis van radio aangehoor.

Dan is daar natuurlik die kollegas wat al voor my die pad gevat het wat ook elkeen op hulle manier ‘n merk gemaak het op my lewenspad. En selfs vriende geword en gebly het, lank nadat hulle die kollega-rol agtergelaat het.

En soveel soos wat ek dankbaar is vir elke geleentheid by die SAUK, elke keer wat ek iemand se storie kon vertel, elke keer wat ek in die aanbieder- of redakteurstoel gaan sit het, elke keer wat ek agter ‘n mikrofoon ingeskuif het… soveel meer is ek dankbaar vir die mense wat my geleer het van mens wees.

Met die twee weke oortyd wat ek met my pliggie-maniertjie opgebou  het sal ek binnekort vir oulaas “Hanri Wondergem vir SAUK nuus” wees. Maar altyd terugkyk met liefde in my hart, ‘n traan in my oog en vele lesse geleer.

Nou weet ek eers wat “love-hate-relationship” beteken.

En al wat mens dan tog kan sê is dankie vir die kleurvolle karakters wat die grys dae onwetend opgehelder het.

collagefd_s

Welkom, lief-dierbare Winter

download (1)

So… die winter is (uiteindelik) hier.

Toe ek (verlede jaar al) 30 tref, het ek besef die somer kom met uitdagings. Hierdie jaar is ek ’n paar kilogram swaarder en die uitdagings van die sogenaamde lieflike maand van somer, word net meer.

So daarom, met my serpie om die nek en my jas wat alles wat dril en hop en skud toemaak, het ek besluit om my somer-irritasies neer te pen.

Ek dra nie sommer iets wat my kuite wys nie. Bloot omdat ek nie kuite het om te wys nie. Maar ek is mal oor lang rokke. Ongelukkig is my bobene ook deesdae mal oor mekaar. My ma verwys daarna as my “privaat frikkadel”. Daai vet dele van die binnebene wat teen mekaar skuur soos twee tieners wat binneboud by die skoolsokkie dans. En dan kom die vreesaanjaende “chub rub”. Wrywing, jou ou teef.

Weens die “chub rub” het ek toe besluit om maar kortbroeke te gaan aanpas. Ek het baie vinnig besef dat kleremakers die “kort” in kortbroek baie letterlik opneem. Die meeste van die broeke het nie eers my boudflappe toegemaak nie. Die ander was net ‘n asemrowende tentoonstelling van my lemoenskilvelle. Die res kan ek eerder as belde dra. Daarom terug na rompe en die frikkadel-wrywing.

Rokke en wind is vrinne, blykbaar. Want elke keer wat ek ‘n rok of romp dra, is daar ‘n mannetjieswind wat my nooit genoeg tyd gun om vas te hou nie. Die uiteinde is ‘n blosende Hanri wat haar wasgoed-dag-onderklere (ja,ja, almal het die ou onderklere met die blomme en rek wat nie meer kan rek nie wat hulle dra as niks ander skoon is nie) probeer bedek met haar lunchbox.

Dan die beenhare. Dis glo vir baie vroue ‘n probleem. Veral as hulle kortbroeke of kort rompies dra. Vir my is dit ‘n probleem as my minnaar besoek aflê of ek moet swem. Dan kom ek tot die skokbesef dat dit somer is en dat my bene ten toon gestel gaan word en dat die mooie man daaraan gaan vat. Die uiteinde is Hanri wat oor die bad se rand hang, haar droeë bene met ‘n stomp lem skeer en dan sulke rooi kolletjies (wat brand soos ‘n kool vuur) op die non-existent kuite rock.

En dan – terwyl ek oor die bad se rand hang om die swart woud van die bene af te verwyder, vererg ek my vir myself omdat ek die belaglike verwagtinge van vroue om so glad te wees straf navolg. Ek wonder hoekom ek nie my beenhare toelaat om, saam met my romp, in die wind te wapper nie.

Maar dan onthou ek hoe lekker dit is om met gladde bene tussen skoon lakens in te gly. En dan doen ek dit maar volgende week weer.

Elke somer beloof ek plegtig om by die waks – groei- waks roetine te hou. Want dit maak ingroeihare minder. Maar dan onthou ek dat ek arm is en dat ‘n waks duur is. En ook seer is. So dan herhaal ek net die aaklige skeer-roetine (ook, want harverwyderingsmiddels ruik soos ‘n drein).

In die somer besluit ek altyd dat ek mooi gaan lyk met ‘n sonhoed. Dan koop ek een. Want die meisies van Instagram lyk so cool. Dan wil ek nog een koop. Dan besluit ek dat ek ‘n hoed-mens is en dat elke hoed wat ek op my kop plaas my soos ‘n mode-godin laat lyk so ek moet alles koop. Dan lê dit in my kas en stof vergaar want niemand lyk regtig goed met ‘n sondhoed nie (behalwe natuurlik die meisies van Instagram).

In die somer is dit ook moeilik om die binne-buite-balans te kry. Die binne in die kantoor teenoor buite in die somerson balans. Dan trek jy jou somershempie aan met jou nuwe, kant bra. En dan stel iemand die lugverkoeling op -1 en jy loop rond met tepels wat as coat racks gebruik kan word. En mense staar.

Omdat mense staar gaan koop ek toe die goedkoopste truitjie wat ek kan kry. Die trui hang dan die hele somer oor my ruglening want ek vergeet dit daar en ek het my les van die tepels geleer op dag 1 van -1. Maar ek het nie my les hard genoeg geleer nie. Want ek het net rokke gekoop vir die somer. Maar die verdomde lugverkoeler dwing my om elke dag met ‘n jean te werk.

En daar is dan ook niks warem as daardie einste jean as jy by die kantoor uitstap nie.

Ek weet nie of ek alleen staan nie, maar ek het al menigte mental break downs in aantrekkamers gehad. Amper elkeen van hulle as ek swemklere aanpas. Dis aaklig. Maak hulle alle swemklere vir vroue wat nie borste het nie? Of wat strykplankboude het? Want dit voel so. En dit bedek nie die dele wat ek wil bedek nie. En dit het toue en stringe en voue en dinge wat slegs ‘n dieselmotorwerktuigkundige sal kan uitfigure.

En is ek die enigste mens wat vassit aan ‘n plastiekstoel in die somer? Dis asof my sweet insmelt en deel word van die stoel en dan moet ek alle velle aftrek in ‘n poging om op te staan. En as ek dan weer gaan sit klap daai privaatfrikadelle teen mekaar so asof ek ‘n lekker handeklap kry vir my vet wees.  En as ek dan weer opstaan is daar holsweet. I kid you not. ‘n Definitiewe lyn van my spleet op die stoel.

En kan iemand asb vir my sê of ek my sonroom onder of bo-oor my onderlaag moet opsit? Want ek kan nie sonder een van die twee nie.  Ek brand rooi en seer en goudbruin is nie vir my beskore nie. Ek kan ook nie sonder dry shampoo nie. Want in die somer is my hare soos ‘n oliebol wat op my voorkop vasgeplak word.

En dan: my ergste somer vrees… die kombinasie van sand, nat swemklere en ‘n vagina. Dis net die ergste ooit.

En dis ook die hoofrede vir my om veel eerder ‘n winterdier te wees.

 

foto: beckybarnicomics

Die beste raad

 

marie

Die beste raad wat ek nog ooit gekry het, was toe ek ‘n wipgat 17-jarige was. Die wat my ken, weet waar ek vandaan kom. Vir die wat nie weet nie – ek het op Swartruggens groot geword, ons was 19 matrieks is totaal. Nou hoekom dit van belang vir hierdie skrywe is, sal jy spoedig uitpluis.

Net ‘n handjievol van die matrieks van 2005 het Natuur- en Skeikunde as vak geskies. Met handjievol bedoel ek letterlik soos miskien 5.  Die res is almal Bedryfsekonomie toe. Omdat die skool so klein was, is kinders van alle vlakke van verstaan, in een klas gesit. Ek sê nie ek is ‘n akademiese reus nie, maar ek was my lewe lank ‘n onderskeidingskandidaat. Dieselfde het gegeld in die Skeinat- (soos ons daarna verwys het) klas.

Die uiteinde was dat ek (as onderskeidingskandidaat) soms baie gefrustreerd geraak het as ek moet wag tot die skuur-deur-dat-my-gatvelle-aan –die-draad-sit-kandidate die werk verstaan. As ek terugdink besef het dat geduld nnie my sterkpunt was nie en dat ek eintlik bietjie onredelik en onnodig was teenoor die kinders wat op ander vlakke as akademie presteer het.  Maar nietemin – ek was ongeduldig.

My Skeinat-juffrou was ‘n bejaarde vrou. Maar nie sommer enige vrou nie. Sy was my ma se beste vriendin en jare lange vertroueling, amper ‘n mentor. Ek het voor haar groot geword en ek was vir haar lief as Juffrou Botha, maar ook as Tannie Marié.

So sit ons eendag in die klas en die Fisika maak sommer dadelik vir my sin. Die ongeduld skop in. Ek vra vir Juffrou Botha of ek nie maar kan aangaan met my werk nie. Juffrou Botha antwoord, sonder om te kwaai te wees: “Nee, jy moet maar geduldig wag tot almal verstaan en klaar is met die vraag.” Wipgat Wondergem vererg haar en sê: “Maar dis nie regverdig nie!”

En daar kom die beste raad wat ek al ooit gekry het toe.

“Hanri, wie het dan ooit vir jou gesê die lewe is regverdig?”

As 17-jarige het ek nie die volwassenheid of lewenservaring gehad om dié raad werklik te waardeer of te verstaan nie.  Vandag verstaan ek dit aansienlik beter. En dit bly my altyd by.

Want die lewe is nie regverdig nie. Daar is sekere onregverdighede wat mens kan aanspreek, ander moet jy net aanvaar en laat gaan.

Vanoggend sit ek weer en dink hoe onregverdig die lewe soms kan wees. Wat presies onregverdig is, is nie nou ter sprake nie.  Toe spring Tannie Marié se woorde weer in my gedagtes in. Want niemand kan sê die lewe is regverdig nie. Dit is nie.

En asof sy my hoor stuur sy vir my ‘n boodskap. Wat dit so merkwaardig is, is dat sy jare gelede reeds oorlede is. Die boodskap wat sy vandag gestuur het kom deur my ma. My ma het op ‘n briefie afgekom wat Tannie Marié ‘n dekade gelede geskryf het.

Dit lees as volg:

Liewe Larda, (én vir die Pa)

Om ‘n laat geluk te sê, is beter as géén geluk!

Vir Hanri se 21ste: Baie geluk met die produk van 21 jaar: ‘n lieflike, gelukkige mensie wat borrel van lewensvreugde.

Ons is ook dankbaar, saam met julle, vir soveel genade wat julle ontvang het om vir Hanri te kon padwys.

Vir my: ‘n voorreg om haar te ken en van die borrels te kon vang in die klas!

Geniet die borreltjie energie!

Liefde

Marié (ek is seker Ben deel my gevoelens)

Knop in die keel lees ek die boodskap oor en oor. Dat dié wyse vrou dan nou my “borrels” kon raaksien deur my tienerjare. Deur my stink houding en skerp tong. Deur puisies en kniekoppe en stywe poniesterte en hormone.

Ek dink borrel nou meer as ooit – ek wens so Tannie Marié kon die volwasse Hanri ook ken. Die Hanri wat meer geduld het, meer deernis, meer waardering. Die Hanri wat besef die lewe is nie regverdig nie en doen wat sy kan om dit reg te stel. Die Hanri wat kan aanvaar dat sy sekere dinge nie kan verander nie.

Ek wens ek kon vir haar dankie sê vir die goeie raad en dat sy my nooit soos haar mindere hanteer het nie (hoewel ek was).

Maar ek is seker sy sit iewers en glimlag en wéét haar woorde bly my by en die borrels is ook deels te danke aan haar.

 

 

Moeders, staak dit asseblief!

annoying-parents-annoying

Almal wat my ken sal weet dat ek goed is met kinders. Niemand kon nog ooit aan my verduidelik hoekom kinders van my hou nie. Dit was net nog altyd so. En ek het ook nogal ‘n sagte plekkie vir die jonges. Maar… (daar is altyd ‘n maar) is dit werklik nodig dat ek gespam word met kinder-dinge op sosiale media?

Ek vra, want ek weet nie. Is dit soos ‘n ingeboude optrede vir (sommige) ma’s om elke 20 minute iets te plaas wat met die kroos te doen het? (Ek praat nie hier van die elke-nou-en-dan-se-foto nie, ek praat van mense wat letterlik niks anders ooit deel nie.)

Deel is goed. Dis wonderlik. Ek wil weet wat aangaan in jou lewe. Ek sal selfs die oulike foto van die oulike kind elke nou en dan like. Dalk selfs love. Maar die oversharing kry my onder. Ek wil nie sien hoe jou kind ontbyt, middag- en aandete eet nie. Ek wil nie op dieselfde dag jou kind eers in die modder en dan in die bad sien nie. Ek wil nie weet wat in jou kind se doek gebeur nie en ek wil nie sien dat jou baba ‘n uitslag onder die derde rol het nie. Dis te veel.

Ek verstaan ook nie hoekom daar ‘n hele string foto’s van jou en jou baba geplaas word wat elkeen net effens anders is nie… In die eerste foto kyk julle vir mekaar, dan glimlag net jy, dan glimlag net hy, dan trek hy jou hare, dan skree hy. En so gaan dit aan. Wat van jy deel net die beste een van die duisend foto’s? Dan sal ek nie voel ek wil daaroor blog nie.

Hoekom voel (weereens sommige) ma’s ook dit is nodig om ouerskap in elke liewe gesprek in te gooi? Ek lees in die week ‘n ander vriendin se status op Facebook. Sy vertel hoe sy sukkel om kop bo water te hou met ‘n voltydse werk terwyl sy besig is om haar meestersgraad te verwerf. Een van haar vriendinne se reaksie hierop is: “Wag tot jy ‘n ma word, dan sal jy eers verstaan hoe moeilik kop bo water hou regtig is.” Toevallig ken ek die ander vriendin. Sy het ryk getrou, haar werk bedank en maak nou kinders groot. Wat reg is. Dis haar besluit. Maar etter, hoekom so flippen neerhalend wees teenoor iemand anders se struggle? Dit geld ook vir wanneer ek sê ek is moeg (want my skof begin nog voor die hane kraai, ek het insomnia, ek vryskut tussendeur, ek probeer my verhouding en vriendskappe lewendig hou en ek oefen). Om dan te sê “jy weet nie wat moeg is tot jy borsvoed of ‘n siek kind het nie” gaan my nie minder moeg maak nie. Dit is nie ‘n kompetisie van wie die moegste is nie.

Ek wat is dit met die oordrewe lof vir prestasies op Facebook? Gaaf, so jou kind het goud gewen in die 10 meter kruip. Good for her! Post as jy wil. Maar een foto is genoeg. Hoekom die oggend ‘n foto post op pad na die skool. Dan nog een soos jy die kleinding neersit om weg te spring. Dan ‘n video van die actual event. Dan ‘n foto van die medalje. Dan ‘n foto van die roomys omdat die kind gewen het. Dan ‘n foto van die kind wat slaap omdat sy moeg is omdat sy gewen het? Het jy even vir die kind laat weet jy is trots? Of was jy te besig om foto’s te neem?

En terwyl ek nou so lekker gal braak – verduidelik asseblief vir my hoekom niemand die moer in raak as ‘n ma op Facebook tekere gaan oor hoe leeg en sinneloos mense se lewens is voordat hulle kinders het nie? Maar as ek sê ek is bly dat my bababoks nog in onbruik is, word my kop afgebyt en daar word sommer in hoofletters getik?

Dieselfde geld vir die oordeel. Niemand kan so hard judge soos ma’s nie. “Daai een gee vir haar kind te veel hoesstroop.” “Daai een vryf nie winde reg uit nie.” “Daai een se kind se ontwikkeling is agter want die ma is lui.” Wie het jou die kenner gemaak na jou een ervaring?

Ek het op instagram maar liefs ‘n paar ma’s unfollow. Ek het gaan tel (want ek is dalk kleinlik en ook om my punt te staaf): Meer as drie honderd foto’s van die kind. Niks anders nie. Ek is nie vriende met die kind nie, ek is vriende met die ma. Bygesê die verkleinwoorde was vir my een te veel. En as mense post asof hulle namens die kind praat wil ek my shit verloor.  “Ek word so mooi groot.” “Ek kan al sit.” “Ek is kwaad want ek moet groente eet”.  Verskoon my, Susan. Almal weet daai kind kan nog nie praat nie so moenie aanneem dis wat die kind dink nie. Stating (and statussing) the obvious is nooit oulik nie, selfs nie met ‘n baba daarby nie.

Goed. Ek is klaar. Ek reken as jy die post op Facebook sien is dit veilig om te weet jy het my nog nie so geirriteer dat ek jou unfriend het nie (dalk net unfollow, dalk nie).

Gaan geniet jou ma-wees sonder om my daarmee te spam. Asseblief en dankie.

 

foto: makeameme.org

 

 

 

 

 

 

Valentysdag-waarhede

1518510306382_70b05de006794deb8b3149b3886da1046830de71ee8c6ace8134e6948833463a 0.gif

So… dit is Valentynsdag. ’n Dag wat sorg dat sommige winkels ryk word omdat mense rondskarrel om sjokolade en teddie-bere en hartjie-balonne te koop. ’n Dag waarop ek vir 30 jaar vir myself, en die wêreld, gejok het oor hoe ek regtig voel.

Ek sê nie om Valentynsdag te vier is reg nie, ek sê ook nie dis verkeerd nie. Maar ongeag hoe hard ek probeer maak het asof dit my nie pla nie, as (destyde) chroniese enkellopende was dit elke keer ’n dolk in die hart. En hoewel ek nie namens elke mens op die aardbol kan praat nie, kan ek namens myself praat. En elke keer wat ek gesê het dis simpel en eenvoudig en ’n geldmaakstorie en ek voel ’n veer, het ek gejok. Of soos ’n kollega sal sê: “Jy praat loutere, onverdunde, makoukak!” En is is amper doodseker ek is nie die enigste mens wat al oor my gevoelens oor Valentysdag gejok het nie.

En ek het nie gejok omdat ek diep telleurgesteld was omdat die man van my drome my nie gevra het om te trou nie. Ek het nie gejok omdat my man-crush nie op Valentysdag sy ewige liefde aan my verklaar het nie. Ek het gejok om myself te beskerm. Omdat ek alleen was. Omdat ek om my gesien het hoe mense ’n klap van die romance weg het op die dag en ek nie ook geklap is nie.

Ek het gejok omdat ek nie kon deel in die opwinding nie. Omdat reklame uitgebassuin het dat rose op afslag is en soetgoed en romantiese etes en wegbreek-naweke beskikbaar is. Ek is ’n sucker vir ’n spesiale aanbod en ek kon nie deel daarin nie, want ek het niemand gehad vir wie ek dit kon koop nie. Ek het nie voordeel daaruit getrek nie omdat niemand dit vir my wou koop nie.

Ek was heel voor in die koor van enkellopendes wat so hard geskree het dat Valentynsdag nie saak maak nie dat dit toe eintlik heel ooglopend was dat ek oorreageer want dis ’n seer toon wat met ’n hakskoen getrap word.

Ek het ook gemaak of 14 Februarie net nog ’n dag is, dat dit nie spesiaal is nie… Ek het sovêr gegaan om teen-Valentysdag-planne te beraam. Enkellopendes gebel om saam met my te gaan dronk word. En hoe meer ek aan die 14 Februaries van my lewe dink, hoe meer besef ek hoeveel ek regtig eintlik omgegee het.

Self toe daar wel ’n man in my lewe was, het ek gemaak of ek nie omgee nie. Nie omdat ek regtig nie omgegee het nie, maar uit pure vrees dat ek soos ’n idioot sal voel as ek met sy Valentysbederfie opdaag en hy staan daar met leë hande. Want dit het al gebeur.

Na my mening het ons elkeen iewers ’n plekkie in ons harte waar ons wel omgee oor Valentysdag. ’n Plekkie wat wens iemand wil genoeg omgee om ons darem net so bietjie te bederf. Al is dit net ’n handgeskrewe briefie en net eenkeer ’n jaar.

En vir diegene wat dit nou oorweeg om heeltemal aapkak te gaan en vir my te vertel hoe min jy omgee – ek kyk vir julle – ek weet julle gee die meeste om. En ek weet dit want ek was in julle skoene. En al die negatiewe goed oor dié dag is waar. Dit is eintlik nogal silly. Dit is ’n geldmaakstorie om meer rose en sjokolade te verkoop. Dit is ’n kans vir vroue om mans te dwing om The Notebook en A Walk to Remember en Titanic te kyk. Dit is alles waar. Maar jy gee steeds om. En dis okay.

Maar op 14 Februarie 2018 gaan ek nie jok nie. Ek gee om. Ek het reeds ’n geskenkie (verkleining want dit is niks duur of groot nie) vir my minnaar gekoop. EK het ook ‘n kaartjie (met die hand gemaak… want ek het nul rand in die bank). Ek gaan ’n piekniekkombers op my grasperk gooi. Daar sal witwyn op ys wees en ons sal pizza bestel. En ons sal vir mekaar betekinsvolle kyke gee en (hopelik) lekker vry. En al daag hy met leë hande op (want ek weet nie sal gebeur nie want hy is die heel beste minnaar ooit), sal ek dit steeds doen. Want ek gee om en ek wil hom bederf.

Die lewe is besig en kort en daar is min genoeg tyd vir ’n bietjie bederf en om jou closeted romantic vry te laat.

Viva Valentysdag!